بي تــــو دنيا بر سرم آوار شد          

بي تــــو دنيا بر سرم آوار شد          

                                        بين ما هر پنجره ديوار شد

درد ما در بودن ما ريشه داشت       

رفتن و مردن علاج کار شد

آشناییهای خوش آغاز ما               

  ابتدا نفرت سپس انکار شد

آنکه اول نوش دارو مي نمود           

بر لب ما زهر نيش مار شد
 
                                             عيب از ما بود ، عيب از ما بود ، از ياران نبود      

تا که یاری ،  یار شد بیزار شد

آب يکجا مانده ام دريا کجاست         

                                                 مردم از بس زندگي تکرار شد  . . .