| تبليغات | X |
|
چشمه با رود ، رود با دریا ، نسیم های آسمانی ، با احساسی شیرین ، با هست ها ، در می آمیزند . در جهان ، هیچ عنصری تنها نیست ، هر چیز ، بر پایه ی حکمتی ملکوتی ، با جفت خویش ، در می آمیزد . چرا نباید ، من و تو ، چنین باشیم ؟ بنگر کوه ها را ، که بر آسمان رفیع ، بوسه می زنند ; موج ها ، که یکدیگر را در آغوش می کشند ; هر ماده گلی ، که خویشتن خوار شمارد ، بخشوده نخواهد شد . خورشید ، زمین را در بازوان خود می کشد ; و مهتاب ، بر پهنه ی دریا ، بوسه می زند . ارزش این همه بوسه چیست ، اگر تو مرا نبوسی ؟ + نوشته شده در چهارشنبه 1 اسفند1386 15:15 توسط Davoud
|
