گل زیبا به پروانه آسمان چنین می گفت :

فرار مکن ، ببین سر نوشت ما با یکدیگر چقدر فرق دارد !

من در جای خود می مانم و تو میروی .

نگاه کن ما چقدر به یکدیگر علاقه داریم .

ما دور از آدمها زندگی می کنیم .

آنقدر به هم شباهت داریم که مردم می گویند هر دوی ما گل هستیم .

ولی افسوس . . .

تو آزادی و من اسیر زمین هستم ، چه سرنوشت وحشتناکی !

چقدر دوست داشتم ، می توانستم پرواز تو را در آسمانها با نفس خود عطرآگین کنم .

ولی تو دور از من از میان گل های دیگر فرار می کنی و من باید در جای خود بایستم

و

چرخیدن سایه ات را زیر پاهایم تماشا کنم .

تو میگریزی و باز میگردی . . .

و عاقبت به جای دیگر می روی تا بهتر بدرخشی و برای همین است که

هر روز صبح تو مرا گریان می بینی !

آه . . . . .

برای  اینکه عشق ما پایدار بماند ، ای پادشاه من ، یا تو هم مثل من ریشه بگیر ، یا مرا

هم مثل خودت بال بده !