شمع ها به آرامی می سوختند .

فضا به قدری آرام بود که می توانستی صحبتهای آنها را بشنوی !

اولی گفت : من صلح هستم !

با وجود این هیچکس نمی تواند مرا برای همیشه روشن نگه دارد .

من معتقدم که از بین می روم . سپس شعله هایش به سرعت کم شد و از بین رفت .

دومی گفت : من عشق هستم !

و آنقدر قدرت ندارم که روشن بمانم .

مردم مرا کنار می گذارند و اهمیت مرا درک نمی کنند .

آنها حتی عشق ورزیدن به نزدیک ترین کسانشان را هم فراموش می کنند و کمی بعد او هم خاموش شد .

شمع سوم گفت : من ایمان هستم !

با این وجود من هم ناچاراً مدتی زیادی روشن نمی مانم .

بنابراین معلوم نیست که چه مدت روشن خواهم ماند .

وقتی که صحبت هایش تمام شد نسیم ملایمی وزید و شعله اش خاموش گردید .

ناگهان . . .

پسری وارد اتاق شد و شمع های خاموش را دید و گفت :

چرا خاموش شده اید ؟

قرار بود شما تا ابد بمانید و با گفتن این جمله شروع کرد به گریه کردن .

سپس شمع چهارم گفت :

نترس تا زمانی که من روشن هستم می توانیم شمع های دیگر را دوباره  روشن کنیم .

من امید هستم !

کودک با چشمهای درخشان ، شمع امید را برداشت و شمع های دیگر را روشن کرد .

چه خوب است که شعله امید هرگز در زندگیتان خاموش نشود .

هر یک از ما می توانیم  امید ، ایمان ، صلح و عشق را حفظ و نگهداری کنیم . . .